Μια φορά κι έναν καιρό, ψηλά στον ουρανό, ζούσε ένα μικρό σύννεφο ονόματι Πούφι. Ήταν τόσο μικρό και στρογγυλό, που τα άλλα σύννεφα δεν το πρόσεχαν καθόλου.
Ο Πούφι πετούσε εδώ κι εκεί, ψάχνοντας πού ταίριαζε. Δοκίμασε να σταθεί δίπλα στα μεγάλα, γκρίζα σύννεφα της βροχής, μα ήταν πολύ μικρός για να κάνει βροχή.
Δοκίμασε να ενωθεί με τα ψηλά σύννεφα που έφτιαχναν σχήματα, μα ο άνεμος τον σκόρπιζε αμέσως. Στενοχωρήθηκε λιγάκι και κάθισε μόνος του πάνω από ένα χωριό.
Εκεί, κάτω στη γη, ένα κοριτσάκι κοίταζε τον ουρανό και είπε: «Τι όμορφο μικρό συννεφάκι! Μοιάζει με προβατάκι!».
Ο Πούφι άκουσε τα γέλια και τη χαρά της και ένιωσε κάτι ζεστό μέσα του. Άρχισε να αλλάζει σχήμα, φτιάχνοντας πότε ένα κουνελάκι, πότε ένα καραβάκι, κάνοντας τα παιδιά του χωριού να χαμογελούν και να δείχνουν ψηλά με ενθουσιασμό.
Τότε κατάλαβε ο Πούφι πως δεν χρειαζόταν να είναι μεγάλος σαν τα άλλα σύννεφα. Η δική του θέση ήταν να φέρνει χαμόγελα με τα αστεία του σχήματα.
Από τότε, κάθε απόγευμα, ταξίδευε πάνω από διαφορετικά χωριά, χαρίζοντας μικρές στιγμές μαγείας σε όσους κοίταζαν ψηλά.