Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα καταπράσινο δάσος, ζούσε ένας μικρός σκίουρος που τον έλεγαν Τόμι. Ο Τόμι ήθελε πολύ να μάθει να πηδάει από κλαδί σε κλαδί, όπως έκαναν οι μεγάλοι σκίουροι.
Την πρώτη φορά που προσπάθησε, τα ποδαράκια του γλίστρησαν και κατέληξε απαλά πάνω σε ένα μαξιλάρι από φύλλα. «Δεν τα καταφέρνω, δεν θα ξαναπροσπαθήσω!»
φώναξε στενοχωρημένος. Τότε πλησίασε η σοφή κουκουβάγια του δάσους και του χαμογέλασε τρυφερά.
«Ξέρεις, μικρέ μου φίλε», είπε, «κάθε δέντρο που βλέπεις ψηλό, κάποτε ήταν ένας μικρός σπόρος που χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ για να μεγαλώσει». Ο Τόμι σκέφτηκε τα λόγια της και αποφάσισε να ξαναπροσπαθήσει.
Την επόμενη μέρα δοκίμασε ξανά, και ξανά γλίστρησε. Όμως αντί να τα παρατήσει, θυμήθηκε τα λόγια της κουκουβάγιας και ξαναδοκίμασε, όλο και πιο προσεκτικά.
Μέρα με τη μέρα, γινόταν όλο και πιο δυνατός και πιο επιδέξιος. Μια ηλιόλουστη πρωία, ο Τόμι πήδηξε από το ένα κλαδί στο άλλο με τόση χάρη, που όλα τα ζωάκια του δάσους τον χειροκρότησαν με ενθουσιασμό.
Ένιωσε τόσο περήφανος για τον εαυτό του! Από τότε, ο Τόμι έμαθε πως όταν κάτι είναι δύσκολο στην αρχή, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να το παρατάμε, αλλά πως αξίζει να προσπαθήσουμε ξανά με υπομονή.